Click on the slide!

COCONUT OIL ORGANIC

NATURE'S WAY (NW5673) Η καρύδα είναι σημαντική πηγή αντιοξειδωτικών στοιχείων , βιταμινών και μετάλλων...

MORE
Frontpage Slideshow (version 2.0.0) - Copyright © 2006-2008 by JoomlaWorks
top10-button-hover
top10-button-hover
top10-button-hover

WHITE WILLOW EXTRACT STANDARDIZED (ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΕΚΧΥΛΙΣΜΑ ΦΛΟΙΟΥ ΛΕΥΚΗΣ ΙΤΙΑΣ) 60caps (NW3600)

Αν ενδιαφέρεστε για το προϊόν:

Τα πεδία με αστερίσκο είναι υποχρεωτικά
Ονοματεπώνυμο * :
Προιόν:
Τηλέφωνο *:
E-mail *:
Σχόλια:
Έλενχος anti spam,παρακαλώ κάντε την παρακάτω πράξη:


5AY         GMQ      
  C    H      K   UCF
6O2   OII   9A6      
  A    Y    B     HI7
LIA         4IC      

 

 

 

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

WHITE WILLOW EXTRACT STANDARDIZED 
ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΕΚΧΥΛΙΣΜΑ ΦΛΟΙΟΥ ΛΕΥΚΗΣ ΙΤΙΑΣ

 
Η ΦΥΣΙΚΗ ΑΣΠΙΡΙΝΗ
ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΥΝΑΤΗ – ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ 
Σταθεροποιημένο εκχύλισμα με περιεκτικότητα 15% σε salicin
H σαλικίνη είναι μια ουσία με χημική δομή ίδια με το ακετυλοσαλικιλικό οξύ, την γνωστή δραστική ουσία των παυσίπονων και της ασπιρίνης 
Σαλικίνη: Γλυκοζίτης της σαλικυλικής αλκοόλης αλκοόλης με β-γλυκόζη. Κρυσταλλική ουσία σ.τ. 199-202 ºC. 1 g διαλύεται σε 23 mL νερού. Το κύριο σαλικυλικό παράγωγο του φλοιού της ιτιάς. Χορηγήθηκε στο παρελθόν ως αντιρρευματικό και αναλγητικό. 'Εχει έντονα πικρή γεύση.

Έχει ευρεία χρήση σαν αντιφλεγμονώδες , παυσίπονο και ανιπυρετικό.

 

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ
Στην Παλαιά Διαθήκη γίνεται αναφορά στις θεραπευτικές ιδιότητες της λεύκας. Ο πατέρας της ιατρικής Ιπποκράτης (460-377 π.Χ.) χρησιμοποιούσε μια πικρή σκόνη από τον φλοιό της ιτιάς, καθώς και αφέψημα φύλλων ιτιάς ή λεύκας για να ανακουφίζει τους ασθενείς από τον πόνο και τον πυρετό. Εύποροι ασθενείς της αρχαίας εποχής παράγγελναν αφεψήματα φλοιού λεύκας (ένα ζωμό που παρασκεύαζαν με διαβροχή του φλοιού αυτών των δέντρων με ξύδι) για να αντιμετωπίσουν ισχιαλγίες και πόνους αρθρίτιδας.

Ο μεγάλος ιατρός του Ελληνορωμαϊκού κόσμου Κλαύδιος Γαληνός (129-199 μ.Χ.) μελέτησε τις αντισηπτικές ιδιότητες των εκχυλισμάτων των φλοιών των δένδρων και τις θεραπευτικές τους ιδιότητες σε τραύματα και έλκη. Φαρμακευτικά προϊόντα με βάση την ιτιά ή τη λεύκα χρησιμοποιήθηκαν από τους Κινέζους, όπως επίσης και από τους Ινδιάνους της Αμερικής για τη θεραπεία τραυμάτων, ρευματισμών, κρυολογημάτων και πονοκεφάλου. Ο Πεδάνιος Διοσκουρίδης (40-90 μ.Χ.) χορηγούσε εκχυλίσματα φύλλων λεύκας (σε μίγμα με πιπέρι και κρασί) για την αντιμετώπιση των πόνων κωλικών. Ο Γάιος Πλίνιος Σεκούνδος (23-79 μ.Χ), στο σύγγραμμά του Naturalis Historia, αναφέρεται σε κάποιες ουσίες (προφανώς παράγωγα του σαλικυλικού οξέος) που παρασκευάζονταν από σκόνη φλοιού ιτιάς ή λεύκας.

Το 1757, ο 'Αγγλος κληρικός Edmund Stone έφερε στο προσκήνιο τις θεραπευτικές ιδιότητες του φλοιού της ιτιάς. Γνώριζε ότι πολλοί ενορίτες του, που έπασχαν από ρευματισμούς, χρησιμοποιούσαν εκχυλίσματά του για να καταπραΰνουν τους πόνους της ασθένειας. Η πικρή γεύση του φλοιού του θύμιζε τη γεύση του φλοιού του δένδρου του Περού, της Peruvian Cinchona officinales (φαρμακευτική κιγχόνη), από τον οποίο παρασκεύαζαν ένα ακριβό φάρμακο (κινίνη) για την αντιμετώπιση του πυρετού των πασχόντων από ελονοσία και προφανώς υπέθετε κάποια συσχέτιση. Ο Stone παρουσίασε στη Βασιλική Εταιρεία εργασία του πάνω στις αναλγητικές ιδιότητες αυτού των εκχυλισμάτων φλοιού ιτιάς, η οποία κίνησε το ενδιαφέρον του ιατρικού κόσμου. Αναζητούσαν τότε ένα αποτελεσματικό αναλγητικό φάρμακο για να αντικαταστήσουν με αυτό το λαύδανο (οπιούχο παρασκεύασμα), το μοναδικό δραστικό αναλγητικό εκείνης της εποχής. Το λαύδανο είχε πολλές παρενέργειες και η συχνή χρήση του οδηγούσε σε εθισμό.

Το 1828, στο Φαρμακολογικό Ινστιτούτο του Μονάχου, ο Καθηγητής της Φαρμακευτικής Johann A. Buchner απομόνωσε από εκχύλισμα φλοιού ιτιάς μια πολύ μικρή ποσότητα υποκίτρινης κρυσταλλικής ουσίας με έντονα πικρή γεύση την οποία ονόμασε σαλικίνη (salicin) και διαπίστωσε ότι η ουσία αυτή είχε αντιπυρετικές ιδιότητες.

Το 1895, ο Frederick Bayer, ιδιοκτήτης της χημικής βιομηχανίας Frederick Bayer & Company (αργότερα Bayer AG), που αρχικά εξειδικευόταν στην παρασκευή συνθετικών χρωμάτων (1895), άρχισε να ενδιαφέρεται για τη σύνθεση παραγώγων του σαλικυλικού οξέος με αναλγητικές και αντιπυρετικές ιδιότητες, αλλά χωρίς την πικρή γεύση, την όξινη αντίδραση και τα ανεπιθύμητα στομαχικά προβλήματα που προκαλούσε το ίδιο το οξύ και τα άλατά. Ανέθεσε το θέμα αυτό σε ένα νεαρό χημικό, τον Felix Hoffmann που εργαζόταν στο Εργαστήριο Πειραματικής Φαρμακολογίας της βιομηχανίας, διευθυντής του οποίου ήταν ο Heinrich Dreser. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Hoffmann είχε και ένα προσωπικό κίνητρο για την έρευνα αυτή. Ο πατέρας του έπασχε από αρθρίτιδα και ελάμβανε καθημερινά σαλικυλικά άλατα για να περιορίσει τους πόνους της ασθένειας, αλλά δεν του ήταν πλέον δυνατόν να συνεχίσει τη λήψη τους λόγω των εμετών που του προκαλούσαν.

Το 1948 ο ιατρός Lawrence Craven, στην Καλιφόρνια, διαπίστωσε ότι σε 400 άντρες στους οποίους είχε χορηγήσει ασπιρίνη, δεν παρουσιάστηκαν καρδιακά επεισόδια και πρότεινε σε όλους τους ασθενείς και τους συναδέλφους του να λαμβάνουν "μία ασπιρίνη την ημέρα" για να μειώσουν δραματικά τις πιθανότητες καρδιακών επεισοδίων.

Από τη δεκαετία του 1970 και μετά οι επιστήμονες άρχισαν να κατανοούν τον μηχανισμό δράσης της ασπιρίνης, ο οποίος συνοψίζεται στην παρεμποδιστική της δράση στον σχηματισμό προσταγλανδινών, ουσιών που εμπλέκονται σε πυρετικές φλεγμονώδεις καταστάσεις.

 

 

Serving Size: 2 CapsulesAmount/Serving%DV
Total Carbohydrate 1g <1%**

White Willow (bark) 500mg *

White Willow extract (bark), 15% salicin 400mg *

 

 

 

 

 

*Όλα τα ανωτέρω έχουν χαρακτήρα ενημερωτικό και συμβουλευτικό,δεν αποτελούν -σε καμία περίπτωση- ιατρική διάγνωση και δεν υποκαθιστούν τις ιατρικές οδηγίες και γνωματεύσεις.

Share

Επιπλέον Πληροφορίες

  • Tιμή : 34.00€

Σχετικά Video

Share

Gallery Φωτογραφιών

Share

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

contact-us1

viogenesis 178x228

biofos 178x228

TWITTER

DFqdf

geniki

TRANSLATOR

Newsletter